Öğrenci olmanın en güzel yanıdır yaz tatili. 3 koca ay bomboşsunuzdur.Gezmek, görmek ya da planladığınız işleri yapmak için en muhteşem bir zamandır. Üzerinizdeki sorumluluk hissi neredeyse sıfıra yakındır. Güneye inebilir yurtdışına çıkabilir ya da yaylaya vurabilirsiniz kendinizi. 9 ay boyunca ayakkabının içinde mantara kesmiş ayakları ve bedenin içindeki küflenmeye yüz tutmuş ruhu güneşin sıcak kollarına bırakırsınız. Ya başlayacam edebiyatına. İşin özü şu; bunları yazdığım şu vakit bendenizin lanet bir yaz okulu dönemi başlamış bulunmakta. 19 haziranda başlayıp 15 ağustosa kadar devam edecek bu süreç için ne kadar küfür etsem ne kadar lanet okusam az diyorum. Ve sonuç kısmını durumu en iyi şekilde anlatacak olan Necdet Atılgan'ın bestesini ve Kadir Şençalar'ın güftesini yaptığı Hüzzâm makamındaki esere bırakıyorum.
GEZDİĞİM DİKENLİ AŞK YOLLARINDA
Gezdiğim dikenli aşk yollarında
Elimden bir kırık saz geldi geçti
Kara talihimden bu yılda
Baharı görmeden yaz geldi geçti.
Şarkının ikinci kısmı da mevcut ama benim durumumla bir alakası yok. Ya bu nasıl şarkıymış bunu bizde bir dinleyelim diyenler olursada (bunu belirtmem gerekiyo eser mükemmel ötesi)
aşağıdaki linki browserına yapıştırın otomatik çalıyo.
http://www.sanatkolik.com/musik/gezdigimdikenliask1.mp3
somurcan, yaz kış nedir bilmeden çile çeken bir garip derviş. (herkes yapıyo bende yapıyım dedim)
19 Haziran 2006
roger waters'i beklerken..
beyni kurtların yediği bir gecenin sıcağında, olanca müslümanlığımla bağırasım geliyor "jesus jesus what's it all about!" deyu.. susuyorum, o geliyor, biliyorum, dayanmak lazım şunun şurasında yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz ve o akşam bir daha yatarmıyız, yatar da kalkarmıyız meçhul..
hoş, nick mason beyan etmiş "ben bu grubun henry kissinger'ı oldum, illa ki bi araya getiricem, anything is possible" buyurmuş, bir de bu çıktı başımıza, yaşamak için bir sebep daha..
"i had a dream,
i had a dream.."
"and hold on to the dream!"
gerçek olsa ya bu hayal, birarada görebilsek babaları, yaş kemale ermiş hem onların hem benim, rabbim onlarınkini uzun etsin ama biyolojik gerçekler şimdilik karacaahmetten yana çalıyor plağı.. rahmetli özal sağken ve henüz internet email falan icat edilmemişken şahane bi fikir gelmişti o körpe aklıma, dedimdi getirsek babaları, atatürk barajının açılışında kosak baraj dibinde konser verdirsek, out side the wall çalarken de açsak musluğu devreye soksak.. ben fikri özala iletesiye özal öldü, babalara iletmekse hiç nasip olmadı..
"take heed to the dream.."
yıllarımız konser albümleri çıktığında "aaaa babalar konser vermiş ühühü" demekle geçti, çünkü güzide basınımız hiçbir zaman demezdi "roger şurda konser veriyo, kontrasına pulse konserleri yapılıyo orda burda" diye, işleri güçleri medyum ketoydu, memişti, ha bi de bişi daha vardı, o ilk aidsli herif, murtimiydi neydi, öyle bişeyler..
ilk koyduğu plak "dark side of the moon" olmuş çocuğun, yaş ya üç ya dört; ilk the wall'u teyzesi hediye etmiş, senesine filmini getirmiş -kendi almanyada seyrettiydi quadrofonik, allahsız- aklını almış biçarenin daha onbir yaşında.. velhasıl o da yaşıtları gibi gün gelmiş big in japan dinlemiş, part time lover ile paten kayanlara karışmış vardı öyle bi mekan talimhanede eskiler hatırlar, bi yapımcının çocuğu olan rockwell efendinin knife'ı eşliğinde kestiğimiz kızı dansa kaldırmışız yazlığın diskosunda, ve hatta böyle bi güzellik vardı yazlık diskolarda, yarım saat hızlı yarım saat slow çalarlardı da gençlerin teni tenine değerdi, ne internet ne msn, kendi yağınla kavrulduğun günlerden bahsediyorum..
"did they expect us to treat them with any respect?"
ve tabi tüm bu zamanlarda dinlenen pink floyd albümleri günden güne daha çok kepek yapmaya, öbürlerini merak etmeye itti.. eskilerden bir abimizin pink floyd kitabında dördüncü baskısı dahil öldü süsü verdiği syd barrett'a amcası ölmüş gibi üzüldük içten içe, sonradan kafayı kırdığını ama gene de yaşadığını öğrendiğimizde sevindik falan.. bir gün animals'ı keşfettik, diğer gün obscured by the clouds'u, kasetler eskidi yenilerini aldık, sonra cd teknolojisi yetişti imdada, eskimedi onlar, akşam sabah dinledik, bu sefer player eskittik..
hoş, nick mason beyan etmiş "ben bu grubun henry kissinger'ı oldum, illa ki bi araya getiricem, anything is possible" buyurmuş, bir de bu çıktı başımıza, yaşamak için bir sebep daha..
"i had a dream,
i had a dream.."
"and hold on to the dream!"
gerçek olsa ya bu hayal, birarada görebilsek babaları, yaş kemale ermiş hem onların hem benim, rabbim onlarınkini uzun etsin ama biyolojik gerçekler şimdilik karacaahmetten yana çalıyor plağı.. rahmetli özal sağken ve henüz internet email falan icat edilmemişken şahane bi fikir gelmişti o körpe aklıma, dedimdi getirsek babaları, atatürk barajının açılışında kosak baraj dibinde konser verdirsek, out side the wall çalarken de açsak musluğu devreye soksak.. ben fikri özala iletesiye özal öldü, babalara iletmekse hiç nasip olmadı..
"take heed to the dream.."
yıllarımız konser albümleri çıktığında "aaaa babalar konser vermiş ühühü" demekle geçti, çünkü güzide basınımız hiçbir zaman demezdi "roger şurda konser veriyo, kontrasına pulse konserleri yapılıyo orda burda" diye, işleri güçleri medyum ketoydu, memişti, ha bi de bişi daha vardı, o ilk aidsli herif, murtimiydi neydi, öyle bişeyler..
ilk koyduğu plak "dark side of the moon" olmuş çocuğun, yaş ya üç ya dört; ilk the wall'u teyzesi hediye etmiş, senesine filmini getirmiş -kendi almanyada seyrettiydi quadrofonik, allahsız- aklını almış biçarenin daha onbir yaşında.. velhasıl o da yaşıtları gibi gün gelmiş big in japan dinlemiş, part time lover ile paten kayanlara karışmış vardı öyle bi mekan talimhanede eskiler hatırlar, bi yapımcının çocuğu olan rockwell efendinin knife'ı eşliğinde kestiğimiz kızı dansa kaldırmışız yazlığın diskosunda, ve hatta böyle bi güzellik vardı yazlık diskolarda, yarım saat hızlı yarım saat slow çalarlardı da gençlerin teni tenine değerdi, ne internet ne msn, kendi yağınla kavrulduğun günlerden bahsediyorum..
"did they expect us to treat them with any respect?"
ve tabi tüm bu zamanlarda dinlenen pink floyd albümleri günden güne daha çok kepek yapmaya, öbürlerini merak etmeye itti.. eskilerden bir abimizin pink floyd kitabında dördüncü baskısı dahil öldü süsü verdiği syd barrett'a amcası ölmüş gibi üzüldük içten içe, sonradan kafayı kırdığını ama gene de yaşadığını öğrendiğimizde sevindik falan.. bir gün animals'ı keşfettik, diğer gün obscured by the clouds'u, kasetler eskidi yenilerini aldık, sonra cd teknolojisi yetişti imdada, eskimedi onlar, akşam sabah dinledik, bu sefer player eskittik..
"there's a kid who had a big hallucination
making love to girls in magazines
he wonders if you're sleeping with your new found faith
could anybody love him
or is it just a crazy dream?"
arada aha şu an dinlemekte olduğumuz albüm yüzünden küstüler babalar birbirine, yani bildiğin himalayalar alplere küstü, olan aradaki bizlere oldu, elin adamının kaprisini dert edindik kendimize, yok efem roger saplanmış kalmış bi yerde, çıkamamış, öbürküler "hacım sound değiştirelim, biz hep öyle yaparız dedik dinletemedik" demişler de bilmemne.. fetret devri çabuk sona erdi de bu sefer birbirlerine nazire yaparcasına baba albümlerle devam ettiler işe, taa bu günlere geldik işte..
"oi' where's the fucking bar john!"
bu sene başımıydı, geçen sene sonumuydu bilemiyorum, bir dostumuz var kendisi dörtten de fazla göze sahiptir, getirdi gaza, yolladı gilmour konserine, sonra bombayı patlattı:"roger waters istanbula geliyor!".. aynı takvim yılında her iki uluyu görmek son birkaç on yılda herkese nasip olan cinsten bir mucize değildi, inanılacak gibi değildi ama işte biletler, işte kuruçeşme, haldır haldır çalışıyor adamlar o muhteşem sahneyi kurabilmek için..
daha kaç paket sigara tüketeceğim kimbilir önümüzdeki 45 saat boyunca, ve hatta bir gilmour (yanında wright ile birlikte) vakasını deplasmanda atlatmış şu yaşlı ve bol tansiyonlu kalbim böyle bir greatest gig in the sky'ı daha kaldırabilecek mi, şüphe içindeyim.. hamburga gitmeden önce, giderken ve gittikten sonra da böyleydik, uyuyamamıştık, ve gene uyuyamıyoruz ya rab!
"two suns in the sunset,
hmmmmmmmmm
could be the human race is run?"
geldim gaza, yazdım bunu, an itibariyle uçasım, enginlere sığmayasım var,
but i got nowhere to fly to..
18 Haziran 2006
Osmanlı tarihinden "badass" padişah profilleri.
Evet hangi millete hatta aileye mensup doğacağımıza karar veremiyoruz. Bu yüzden insanlık tarihinin başlangıcından beri “yok senin derin şu renk yok sen şurada doğdun bizden değilsin” menşeili tüm terbiyesizliklerin aslında ne derece gereksiz olduğun hepimiz gayet iyi biliyoruz. Zaten konumuz bu değil, kişisel olarak şans eseri dahil olunabilecek en acaip milletlerden birisi olduğumuzu düşünüyorum. Gününe göre bunun bir şans ya da en karasından bir şanssızlık olduğuna hükmetsem de (bu ülkede dolmuşta “ay cüzdanımı evde unuttum ben ineyim şoför bey” diyen bir kızcağıza yardım etmek için kavga eden insanlar olduğunu görmüş olmak bile kanımın damalarından donmasına yol açıyor) oldukça “eğlenceli” bir tarihimiz olduğunu kabul etmeliyim.
Soy ağacı Hz. Nuh’un oğlu Yafes Peygamber ve onun oğlu Türk’e kadar dayanan bizler için tarih her zaman bir övünç kaynağı olmuştur elbette. Hatta “resmi” tarihin tahminen koalalara yazdırdığını tahmin ettiğim kitaplarındaki “Türk kabileleri her yere hükmetti sonra Çinli prensesler gelip devleti yıktı”, “sallarla Trakyaya geçtiler, önüne geleni biçtiler”, “Almanlar yenildiği için ve zaten Birinci Dünya Savaşı değil yakartop oynadıkları için yenik sayıldılar” fantazyaları çıkarsanız bile geriye insanın şaşırtan hatta dehşete düşüren bir canlılık bulursunuz. Savaşlar, ihanetler, aşk, entrika, politika, din ve dahi medeniyet ile hayatımıza giren ne kadar illet varsa hepsi bu uzun ve meceralı cinayet romanında bolca bulunmaktadır.
Bu romanın elbette bir çok kahramanı mevcut. Cihangirinden delisine, şairinden kör cahiline oldukça geniş bir yelpazede insanlar tarafından yönetilmiş Osmanlı payitahtı gerçekten de incelemeye doyamadığım bir konudur. Özellikle de kuruluş ve yükseliş devrinde devleti yönetenler. Orhan Gazi’nin Yarhisar tekfurunun kızını düğünü sırasında bir baskın düzenleyip kaçırması ve kendisine alması, Yavuz’un Şah İsmaile kadın elbisesi yollayıp “sürekli kaçıp saklanacaksan bu kıyafet sana daha ziyade yakışır” diye mektup yollaması gibi nice olaylara sahne olmuş bir tarih üzerine yazılmış kitapları okurken kişisel olarak kötü bir fantastik kurgu filmi uyarlaması izlemekten daha çok zevk alırım.
Kişisel olarak “beğendiğim” padişahlar hakkında gayet sınırlı bilgim ve algım haricinde bir şeyler karaladım, umarım okurken benim yazarken aldığım zevkin bir kısmını da siz alırsınız. İşte başlıyoruz;
Yıldırım Bayezid:
Takma isimler Osmanlı padişahları için alışıldık şeylerdir, çoğunlukla da tarihte başka hükümdarlara nadiren kısmet olan türden isimler Osmanlı payitahtı için gayet sıradan ünvanlardır. “Yavuz” Sultan Selim, “Hüdavendigar” Murat (Farsça hükümdar, devletli anlamına gelir), “Kanuni” “Muhteşem” Süleyman, “Fatih” Mehmet gibi “Yıldırım” Beyazıd da ünvanını sonuna dek hak eden bir “badass” idi.
Babası I. Murat Kosova savaşı sonrasında öldürülünce hali hazırda iyi eğitimli, ateşli ve cengaver ruhlu Bayezıd onun yerini aldı. Önce “Berkecanoğulları” gibi sallama Anadolu beyliklerini hizaya getirip ardından Fatih devrine kadar her Osmanlı padişahının geldiği “abi Bizansta kızlar teklif ediyormuş” gazıyla İstanbulu kuşatmış fakat “yeter bacımıza, kızımıza attığınız menfur iddialar” diye galeyana gelen Balkan delikanlılarından mürekkep Haçlı Ordusunu görünce “Sarııı bittin sen sarııı” diye işaret parmağını sallayarak Bursaya geri çekilmiştir. Daha sonra topladığı orduyla Avrupaya geçip Niğbolu kalesi önünde Haçlı ordusunu “bitchslap” manyağı etmiş üstüne de “siz gidin babanız gelsin” manalı şu lafları sarf etmiştir "Ettiğiniz yeminleri size iade ediyorum. Gidiniz, yeniden ordular toplayınız ve bizim üzerimize geliniz. Bana bir kere daha zafer kazanmak imkanı sağlamış olursunuz..... Zira ben, Allahü tealanın dinini yaymak ve O'nun rızasına kavuşmak için dünyaya gelmişim."
Yıldırım takma adını alışı ise savaş meydanına her daim önce gelen, ordusunun başında büyük bir süratle muharebenin bir ucundan girip öbür ucundan çıkan muhteşem bir binici olmasıyla açıklanmaktadır. Osmanlı padişahları içinde en iyi ata binen olduğu rivayet edilmekte hatta Niğbolu kuşatması sırasında bir gün mesafedeki ordusunun varlığını kaledeki mudafilere haber vermek için Haçlı hattını birkaç balataları kendisi gibi yanmış fedaisi ile yarıp “ben geliyorum” diye kale kumandanına haber verip geri döndüğü rivayet olmaktadır.
Ne yazık ki kendisine ve ordusuna olan güveni aynı zamanda düşüşünün yegane nedeni olmuştur. “Anadoluda kızlar teklif ediyormuş” gazıyla ta Karakurum’dan kalkıp arada Hindistanı “şöyle bir” ele geçirmiş Moğol hükümdarı Aksak Timur tarafından 1402 yılında Ankara Muharebesinde hem sayı üstünlüğü hem de ihanet gibi faktörlerin yardımıyla (Timur da gayet maharetli ve güçlü bir kumandandır bu arada, savaş alanını seçemediği halde bunu avantajına çevirebilmiştir, yani resmi kaynaklardaki “ihanet olmasa Bayezıd Timuru diskoya bağlardı yargısı yanlıştır) mağlup edilmiştir. Yine rivayete göre Yıldırım son kalan askerleriyle kırık kılıcı ve delik deşik zırhına aldırmadan saatlerce çarpışmış hatta Timurun çadırına değin yaklaşmıştır. Kendisine ve karısına yapılan zulümlerden sonra pek de kesin olmayan nedenlerden dolayı vefat etmiştir (ben düşmanlarının kafasından piramitler yapan bir Moğol hükümdarını kızdırmayı yeterince geçerli bir neden sayıyorum ama hadi neyse)
“Yavuz” Sultan Selim:
Selim her Osmanlı şehzadesi gibi taşrada valilik yaparak eğitim görmekteyken babası II. Bayezid ile ilk sürtüşmelerine başlamıştı. Turuncu sünger kulaklıktan “Nothing else matters” dinlemek o devirlerde mümkün olmadığından bir yandan kendisine sadık askerler toplayıp bir yandan da kardeşleri Korkut ve Ahmed’i kollamaktaydı. Trabzon gibi olaysız bir sancağa yollanmış olmayı kendisine yediremeyip “ya peder bey şöyle iki sınırda sancak versen de neşemiz yerine gelse” diye inlediği zamanlar hızla geçip pederinin yerine geçecek şehzadeyi açıklamasına ve bu kişinin kendisi olmamasına küserek ordusuyla İstanbula yürür. Bu sırada sinsi vezirler çoktan padişahı fitlemiş 40.000 kişilik bir orduyu Selim’in üstüne yollamıştır. Savaş meydanına gelince silah bırakan yeniçerilerin ihanetine rağmen sayıları ikibini geçmeyen kopuklarıyla ordunun merkezine hücum edip yaklaşık 5000 ceset bırakan Yavuz durumun çok da lehine olmadığını görüp eline –sancağını- alıp kaynatası Kırım Hanının yanına kaçmıştır.
Fakat daha birkaç ay önce sattıkları adamın yerine a-)ayyaş ve kötü bir şair olan Korkut ya da b-)akıllı ama pek de militarist olmayan Ahmed’in geçmesini istemeyen Yeniçeriler isyan edip Yavuz’u şehre çağırmışlardır.
Yavuz Sultan Selim ünvanını cidden beraber “çalışılması” zor bir adam olduğu için almıştır. Temelde kendisine sorun çıkaran şeyleri gayet basit iki kelimeyle çözmüştür: Top ve gürz.
Örneğin:
-Ordusundan sayıca üstün Şah İsmail ile istemediği bir yerde savaşa mecbur kalınca:
Top, sonuç: İranın yarısı artı Tebriz.
-Sefer sırasında fazla yakınan akıncı beyine:
Gürz, sonra atlara çiğnetme. Sonuç: “Demek ki neymiş, atlar o kadar da yorgun değilmiş”
-Romalıların bile geçmeyi başaramadığı, nice orduların perişan olduğu Sina çöllerinde isyan eden yeniçerilere:
İdeal dozlarda top+gürz. Sonuç: “Padişahım çok yaşa (vay .mına koyim deli çıktı bu)”
-Yine kendisinden kalabalık Memlük güçlerine
Top, Sonuç: Demek ki kılıç kalkan da bir yere kadarmış.
Kısacası Yavuz meselelerini ya sopaların ucuna bağlanmış ağır demir toplar ya da aynı topları atan başka toplar ile çözmekte gayet başarılı olmuş ve sekiz yıl içinde Osmanlık topraklarını 3 misli (6.5 milyon metrekare!) miktarına çıkarmayı başarmıştır. Tarihte “Yavuza vezir olasın” şeklinde bir beddua olması ise yaşamı boyunca gazoz kapağından kampanyayla çıkıyorlarmışcasına vezirlerini gürzlemesi yüzünden ortaya çıkmış ama kimse de bunu yüksek sesle söyleyecek cesarete uzun süre sahip olamamıştır.
Galewolf, tarih kıpırı.
Soy ağacı Hz. Nuh’un oğlu Yafes Peygamber ve onun oğlu Türk’e kadar dayanan bizler için tarih her zaman bir övünç kaynağı olmuştur elbette. Hatta “resmi” tarihin tahminen koalalara yazdırdığını tahmin ettiğim kitaplarındaki “Türk kabileleri her yere hükmetti sonra Çinli prensesler gelip devleti yıktı”, “sallarla Trakyaya geçtiler, önüne geleni biçtiler”, “Almanlar yenildiği için ve zaten Birinci Dünya Savaşı değil yakartop oynadıkları için yenik sayıldılar” fantazyaları çıkarsanız bile geriye insanın şaşırtan hatta dehşete düşüren bir canlılık bulursunuz. Savaşlar, ihanetler, aşk, entrika, politika, din ve dahi medeniyet ile hayatımıza giren ne kadar illet varsa hepsi bu uzun ve meceralı cinayet romanında bolca bulunmaktadır.
Bu romanın elbette bir çok kahramanı mevcut. Cihangirinden delisine, şairinden kör cahiline oldukça geniş bir yelpazede insanlar tarafından yönetilmiş Osmanlı payitahtı gerçekten de incelemeye doyamadığım bir konudur. Özellikle de kuruluş ve yükseliş devrinde devleti yönetenler. Orhan Gazi’nin Yarhisar tekfurunun kızını düğünü sırasında bir baskın düzenleyip kaçırması ve kendisine alması, Yavuz’un Şah İsmaile kadın elbisesi yollayıp “sürekli kaçıp saklanacaksan bu kıyafet sana daha ziyade yakışır” diye mektup yollaması gibi nice olaylara sahne olmuş bir tarih üzerine yazılmış kitapları okurken kişisel olarak kötü bir fantastik kurgu filmi uyarlaması izlemekten daha çok zevk alırım.
Kişisel olarak “beğendiğim” padişahlar hakkında gayet sınırlı bilgim ve algım haricinde bir şeyler karaladım, umarım okurken benim yazarken aldığım zevkin bir kısmını da siz alırsınız. İşte başlıyoruz;
Yıldırım Bayezid:
Takma isimler Osmanlı padişahları için alışıldık şeylerdir, çoğunlukla da tarihte başka hükümdarlara nadiren kısmet olan türden isimler Osmanlı payitahtı için gayet sıradan ünvanlardır. “Yavuz” Sultan Selim, “Hüdavendigar” Murat (Farsça hükümdar, devletli anlamına gelir), “Kanuni” “Muhteşem” Süleyman, “Fatih” Mehmet gibi “Yıldırım” Beyazıd da ünvanını sonuna dek hak eden bir “badass” idi.Babası I. Murat Kosova savaşı sonrasında öldürülünce hali hazırda iyi eğitimli, ateşli ve cengaver ruhlu Bayezıd onun yerini aldı. Önce “Berkecanoğulları” gibi sallama Anadolu beyliklerini hizaya getirip ardından Fatih devrine kadar her Osmanlı padişahının geldiği “abi Bizansta kızlar teklif ediyormuş” gazıyla İstanbulu kuşatmış fakat “yeter bacımıza, kızımıza attığınız menfur iddialar” diye galeyana gelen Balkan delikanlılarından mürekkep Haçlı Ordusunu görünce “Sarııı bittin sen sarııı” diye işaret parmağını sallayarak Bursaya geri çekilmiştir. Daha sonra topladığı orduyla Avrupaya geçip Niğbolu kalesi önünde Haçlı ordusunu “bitchslap” manyağı etmiş üstüne de “siz gidin babanız gelsin” manalı şu lafları sarf etmiştir "Ettiğiniz yeminleri size iade ediyorum. Gidiniz, yeniden ordular toplayınız ve bizim üzerimize geliniz. Bana bir kere daha zafer kazanmak imkanı sağlamış olursunuz..... Zira ben, Allahü tealanın dinini yaymak ve O'nun rızasına kavuşmak için dünyaya gelmişim."
Yıldırım takma adını alışı ise savaş meydanına her daim önce gelen, ordusunun başında büyük bir süratle muharebenin bir ucundan girip öbür ucundan çıkan muhteşem bir binici olmasıyla açıklanmaktadır. Osmanlı padişahları içinde en iyi ata binen olduğu rivayet edilmekte hatta Niğbolu kuşatması sırasında bir gün mesafedeki ordusunun varlığını kaledeki mudafilere haber vermek için Haçlı hattını birkaç balataları kendisi gibi yanmış fedaisi ile yarıp “ben geliyorum” diye kale kumandanına haber verip geri döndüğü rivayet olmaktadır.
Ne yazık ki kendisine ve ordusuna olan güveni aynı zamanda düşüşünün yegane nedeni olmuştur. “Anadoluda kızlar teklif ediyormuş” gazıyla ta Karakurum’dan kalkıp arada Hindistanı “şöyle bir” ele geçirmiş Moğol hükümdarı Aksak Timur tarafından 1402 yılında Ankara Muharebesinde hem sayı üstünlüğü hem de ihanet gibi faktörlerin yardımıyla (Timur da gayet maharetli ve güçlü bir kumandandır bu arada, savaş alanını seçemediği halde bunu avantajına çevirebilmiştir, yani resmi kaynaklardaki “ihanet olmasa Bayezıd Timuru diskoya bağlardı yargısı yanlıştır) mağlup edilmiştir. Yine rivayete göre Yıldırım son kalan askerleriyle kırık kılıcı ve delik deşik zırhına aldırmadan saatlerce çarpışmış hatta Timurun çadırına değin yaklaşmıştır. Kendisine ve karısına yapılan zulümlerden sonra pek de kesin olmayan nedenlerden dolayı vefat etmiştir (ben düşmanlarının kafasından piramitler yapan bir Moğol hükümdarını kızdırmayı yeterince geçerli bir neden sayıyorum ama hadi neyse)
“Yavuz” Sultan Selim:
Selim her Osmanlı şehzadesi gibi taşrada valilik yaparak eğitim görmekteyken babası II. Bayezid ile ilk sürtüşmelerine başlamıştı. Turuncu sünger kulaklıktan “Nothing else matters” dinlemek o devirlerde mümkün olmadığından bir yandan kendisine sadık askerler toplayıp bir yandan da kardeşleri Korkut ve Ahmed’i kollamaktaydı. Trabzon gibi olaysız bir sancağa yollanmış olmayı kendisine yediremeyip “ya peder bey şöyle iki sınırda sancak versen de neşemiz yerine gelse” diye inlediği zamanlar hızla geçip pederinin yerine geçecek şehzadeyi açıklamasına ve bu kişinin kendisi olmamasına küserek ordusuyla İstanbula yürür. Bu sırada sinsi vezirler çoktan padişahı fitlemiş 40.000 kişilik bir orduyu Selim’in üstüne yollamıştır. Savaş meydanına gelince silah bırakan yeniçerilerin ihanetine rağmen sayıları ikibini geçmeyen kopuklarıyla ordunun merkezine hücum edip yaklaşık 5000 ceset bırakan Yavuz durumun çok da lehine olmadığını görüp eline –sancağını- alıp kaynatası Kırım Hanının yanına kaçmıştır.Fakat daha birkaç ay önce sattıkları adamın yerine a-)ayyaş ve kötü bir şair olan Korkut ya da b-)akıllı ama pek de militarist olmayan Ahmed’in geçmesini istemeyen Yeniçeriler isyan edip Yavuz’u şehre çağırmışlardır.
Yavuz Sultan Selim ünvanını cidden beraber “çalışılması” zor bir adam olduğu için almıştır. Temelde kendisine sorun çıkaran şeyleri gayet basit iki kelimeyle çözmüştür: Top ve gürz.
Örneğin:
-Ordusundan sayıca üstün Şah İsmail ile istemediği bir yerde savaşa mecbur kalınca:
Top, sonuç: İranın yarısı artı Tebriz.
-Sefer sırasında fazla yakınan akıncı beyine:
Gürz, sonra atlara çiğnetme. Sonuç: “Demek ki neymiş, atlar o kadar da yorgun değilmiş”
-Romalıların bile geçmeyi başaramadığı, nice orduların perişan olduğu Sina çöllerinde isyan eden yeniçerilere:
İdeal dozlarda top+gürz. Sonuç: “Padişahım çok yaşa (vay .mına koyim deli çıktı bu)”
-Yine kendisinden kalabalık Memlük güçlerine
Top, Sonuç: Demek ki kılıç kalkan da bir yere kadarmış.
Kısacası Yavuz meselelerini ya sopaların ucuna bağlanmış ağır demir toplar ya da aynı topları atan başka toplar ile çözmekte gayet başarılı olmuş ve sekiz yıl içinde Osmanlık topraklarını 3 misli (6.5 milyon metrekare!) miktarına çıkarmayı başarmıştır. Tarihte “Yavuza vezir olasın” şeklinde bir beddua olması ise yaşamı boyunca gazoz kapağından kampanyayla çıkıyorlarmışcasına vezirlerini gürzlemesi yüzünden ortaya çıkmış ama kimse de bunu yüksek sesle söyleyecek cesarete uzun süre sahip olamamıştır.
Galewolf, tarih kıpırı.
radio k.a.o.s.
babanın gelişi şerefine, rogerist entrileri raflarından çıkaralım, üç beş basalım istedim gecenin bi vakti..
radio kaos (#3451859, 14.10.2003 16:06:43)
roger watersın 1987 yılında columbia recordsdan çıkma solo albümü.. baba her dem yaptığı gibi burada da bir konsept çalışma çıkarmış, dumurumuza dumur keyfimize keyif katmıştır.. hemen konsepte girelim:
billy galler taraflarında madencilikle uğraşmış bir amatör radyocudur.. 23 yaşında, molly adlı bir karısı, ben adında bir oğlu ve henüz adı konmamış bir bebeği vardır.. benny'nin bitkisel hayatta olan ikiz kardeşi billy'e bakmaktadırlar.. piyasaların zorlamasıyla maden kapanmış, erkek korosu susmuş, köy ölmeye başlamıştır yavaş yavaş.. bir akşam benny billy'i de alarak bütün meyhanelerini dolaşır galler diyarının.. kafası bir dünya vaziyette, benny hırsını bir mağazanın vitrindeki video wallda duran margaret thatcherin alaycı suratından almaya kalkışır.. ve sırf muhalefet olsun diye bir adet telsiz telefon araklar mağazadan.. o gece geç saatlerde benny iyice güzelleşen kafasıyla otoban köprüsü üzerinde tehlikeli bir şekilde hoplamaya zıplamaya başlar.. aynı gece bir taksi şöförü buna benzer bir mekanda ölü olarak bulunur.. polis gelip benny'i sorguya çeker, o da bu sırada cebellezi ettiği telsiz telefonu billynin tekerlekli iskemlesinin battaniyesinin altına saklar..
billy enteresan bir arkadaşımızdır, kendisi radyo vasıtası olmaksızın radyo dalgalarını wav dosyasına dönüştürebilen bir kimsedir.. radyomsu özelliğinden ötürü telsiz telefonu saklandığı yerde bulur.. benny hapse yollanmıştır.. billy sanki yarısı kopmuş gibi hissetmektedir artık.. benny'nin geceleri ecnebilerle yaptığı telsiz geyiklerini özlemektedir.. molly artık billy ile başa çıkamamaktadır ve onu ikinci dünya savaşı sırasında amerikaya göç etmiş büyük amcası david'in yanına yollar.. billy amcasını ve los angelesi ve yeni radyoları sevdiği kadar kültürel karmaşayla ve kendisi için ev anlamına gelen benny'nin kaybıyla başa çıkamamaktadır..
artık yaşlı bir adam olan david amca, ikinci dünya savaşı sırasında manhattan projesinde çalışmış ve atom bombasını dizayn etmiş, şimdilerde kefaretini ödemeye debelenmektedir.. o da amatör bir radyocudur, sık sık diğer radyocularla gençliğinin black hillsinden, erkekler korosundan (pontarddulais male voice choir) ve evden konuşmaktadırlar.. telekomun böyle önemli konuları soru cevap geyiğine sokmuş olmasından müteessirdir.. billy david'i dinler ve yaşlı adamın anlattığı gerçeği öğrenir..
billy telsiz telefonu kullanmayı öğrenir ve sağı solu aramaya başlar.. bilgisayarlara ve konuşma sintizayzırlarına bağlanır ve konuşmayı öğrenir.. radyo formatının tekdüzeliğiyle savaşan radio kaos diceyi jim ile muhabbet kurar.. billy ve jim radyo arkadaşı olurlar, bu sırada reagan ve thatcher da libyayı bombalamaktadırlar.. billy bunun evdeki sorunlardan dikkati başka yere çekmek için politik eğlencenin düzenlediği bir havai fişek gösterisi olduğunu sezmektedir..
billy telefondaki uzmanlığını dünyanın en güçlü bilgisayarlarını kontrol edecek düzeye getirmiştir artık.. kendine bir eğlence düzenlemeyi planlar.. heryere nükleer saldırılar simüle eder, fakat "olası güçler"in (the powers that be) misilleme yapmasını engellemiştir.. aşırı bir panik, komedi ve merhamet algılanmaktadır.. bir barakada beyaz kravatlı bir asker karşı saldırıyı başlatmak üzere anahtarı çevirir.. hiçbirşey olmaz, asker ayağı acıyana kadar konsolu tekmeler.. radar ekranında gittikçe yaklaşan noktalara bakar.. darbe yaklaştığında, karısını ve çocuklarını düşünür, parmaklarıyla kulaklarını tıkar..
sessizlik, hiçbirşey olmadı, hala hayattayız.. billy kendi hayalini yaratmak için güç dünyasını yağmalamıştır.. dünyanın karanlık tarafında mumlar yanar.. billy'nin gallerdeki evindeki pubda bir adam şarkı söylemeye başlar, diğerleri ona katılır.. akıntı dönmektedir(the tide is turning)..
billy evdir artık..
radio kaos (#3452186, 14.10.2003 17:26:32)
playlisti de verelim tam olsun:
1- radio waves (04:58)
2- who needs information (05:55)
3- me or him (05:23)
4- the powers that be (04:36)
5- sunset strip (04:45)
6- home (06:00)
7- four minutes (04:00)
8- the tide is turning (after live aid) (05:43)
20.06.2006 - hadi hayırlısı..
bugüne kadar nası oldu da uyanmadım, nasıl bir dalmışım, nasıl bir vurgun yemişim meğer.. allah razı olsun, okeania dürttü de "lan ne iş" dedim..
Roger Waters konseri, 20 Haziran 2006.. inşallah bi de 20:06'da başlamaz konser, kalpten gitmeyelim o dakika..
hayır yani baba evel ezel sever böyle mesajları, özellikle mi denk getirdi diye düşünüyorum.. o gün ile ilgili bi enteresanlık mı var şehrimizde, mehdi mi doğacak kıyamet mi kopacak?
hayırlısı olsun diyorum.. her ne ise 20.06.2006'da göreceğiz artık..
17 Haziran 2006
türkçe rap..
vaktiyle ilk örneği Mazhar Fuat Özkan tarafından Geldiler albümünde icra ettikleri (hem rap hem icra olmadı belki ama oldu da yani) Anında Görüntü adlı eserde görülmüş, ve hatta keşke orada olanca naifliğiyle kalaymış dedirten tür..
rap dediğimiz hadise, afro amerikan kültüründe bizim arabesk olayımıza denk geldiğinden, ve arabesk de bizde halihazırda varolduğundan, daha daha kasmanın alemi nedir anlayabildiğim birşey değildir.. ha, o sıralar ayyuka çıkmıştı, mfö de gereğini yaptı, kralını icra etti, bi daha da yapmadı, ne gereği var?
sonrasında, sanırım 95 yılına falan tekabül eder, bir haftasonu gündüz vakti kızkardeş hazretleriyle oturmuş o kanal senin bu kanal benim takılıyoruz, dördüncü zap turunda mtv'de bildiğimiz cartel klibini göbeğinden bi yerden yakaladık, hatta o an söz yok idi de cıggıdı cıggıdı saz sample geçiyodu, "ulan" dedim "yemeyenin malını yiyolar bak, adamlar arakladı gene bizim misketi" derken bi ibiş çıktı "bir numaraaa en büyüüüüüüüööök" falan dedi, peşine mtv news'da bunlarla röportaj falan, bi yandan oh araklamamışlar diyorum diğer yandan lan nedir bu durumundayım, bir patladı bunlar arkadaş ama ne patlamak! tipler de böyle tam filimlik, sempatik ibişler, hadi dedik bu da gelir bu da geçer, ki geçti, ama bazı ibişler orada takıldı kaldı haliyle..
milenyuma (ıyyyy) geçtiğimizde, dedim artık bunlar ölmüştür, ölmediyse de bi yerlerde "biz carteldik ooolum"larla mahalle içi takılıyolardır, derken, çat, rabbim başımıza ceza diye bi illet verdi, ama ne ceza.. devri sabıkta kendisi ile ilgili birtakım tespitlerim olmuş idi, ki sağolsun beni haksız çıkarmadı, rockistanbul'da yaptığı iğrençlik hala akıllardan silinmiş değil; gel zaman git zaman bu ibişin izinden yürüyenler, ve hatta "biz zaten türkçe r&b yapıyodukki ooolum"cular falan çıktı, bunların festivali falan oldu, türkçe ve fakat hiç anlaşılmayan makinalı tüfek misali nakaratlar içine yancı bol pantullu çocukların "aaa yiii mada faka"larıyla, orda burda arzı endam ettiler, hala da ediyorlar..
tüm bunların özü almancı rep olayıdır efem.. açıklama olarak ne yazmışız almancı rep konusuna:"cartel denilen sempatik gudiklerle sınırlı kalaydı bir hoş seda olarak dağarcıklarda kalabilecekken an itibariyle birebir istanbul çocuklarının dahi ağızlarını ve telaffuzlarını yamultarak debelendikleri ikrah getiren kusturan bıktıran rap söyleme ekolü.."
iş bu yazı, gayet efendi bi ruh haliyle yazılmıştır.. aslen eski entarilerimi post edeyim diye başladımdı, ama onlar o anın hezeyanını anlatıyor, bana kalsın.. ha olur da kommentte savunan çıkar, orda yapıştırıveririm:)
e-kisilik ya da internet'in ruh halleri
dun gece cem mumcu'nun hayat kirikligi isimli kitabinin bu bolumunu okudum. nedense buraya da yazmak istedim. anonim sirketlerde temettu dagitimi ve genel kurul kararlarinin iptali konusundaki yazimi simdilik erteliyorum. yorumsuz olarak cem mumcu'nun bu yazisini buraya aktarmayi tercih ediyorum simdilik (internette bulamadim, kendim aynen gecirdim iste kitaptan. el emegi goz nuru yani).
e-kisilik ya da internet'in ruh halleri
ben lisedeyken bilgisayar dendiginde, aklima uzay yolu, yildiz savaslari gibi filmler gelirdi. sonra hizla hayatimiza, evimize girdi bilgisayar. ve kisa denebilecek bir sure sonra da internet denen o mucize geldi. bircok seye oldugu gibi ona da ne cabuk alistik. simdi msn'de konusurken 65 yasindaki annem "web cam'ini acsana" diyor bana! oturup dusunmeyince sasirmak bile gelmiyor aklimiza. oysa sasiracak ne cok sey oldu. artik asik bile olunuyor internet'te. ve bu aslinda bir yaniyla hic sasirtici degil.
genel yayin yonetmeni olarak calistigim okuyan us yayinevi'nin de bir elektronik grubu var. aslinda yazmak, cizmek, okumak, kitaplar, dergiler ekseninde konusmak uzere planlamis arkadaslar bu grubu. gecenlerde grupta bir firtina koptu izledigim kadariyla. kimse kimseyi gormemis olsa da, oturup bir cay icmemis olsa da bal gibi insan dinamikleri isliyordu cunku. elektronik de olsa bir insan grubuydu cunku soz konusu olan. gruba gelen mailleri okudugumda bir baktim ki olup bitenler aslinda cok beklenilir cinstendi. sanal da olsa insanlar bir araya geldiklerinde olanlara birebir benziyordu cunku. pek huyum olmasa da oturup gruba bir seyler yazdim ben de. yazdiklarim sadece o grup icin degil, sanal ve gercek bircok insan grubu icin soylenebilecek seylerdi. yazinca farkettim ki sanal ortam bizim icin artik basbayagi bir "ortam"di iste. sik da olunabilirdi, dusman da orada. sanki gerceklik sandigimiz her zaman bundan daha mi gercek oluyordu ki? hele hele metropolde debelenen insanoglu icin gerceklik matrix'ten ne kadar farkliydi ki?
"insan olunca bir yerde, hayata benziyor dogal olarak. hayata, iliskilerimize, evimize, okulumuza, is yerimize, mahallemize, sehrimize benziyor. kavga da oluyor, dostluk da, arkadaslik da, hakaret de, iltifat da, sevgi de, saygi da, saygisizlik da... daha ne vara bilip bilmedigimiz, her sey oluyor. hayat da boyle calisir, iyi kotarilmis bir psikoterapi grubu da...
birisi bir sey der birine, digeri susmayi secer. ve belki de hep bunu secer.
birisi bir sey der birine, digeri yanlis anlar. ve belki de hep bunu yapar.
birisi digerine bir sey deyince, bir baskasi onu savunur. ve belki de hep bunu yapar.
birisi kizginligini kendine sarar ve ceker gider. ve belki de hep boyle yapar.
birisi her sorunda kacmayi dener. ve belki de hep boyle yapar.
birisi surekli kendini gostermek ister. ve belki de hep boyle yapar.
birisi saldirmak icin birine -ve belki de kendine- hep firsat bekler. ve belki de hep boyle yapar.
birisi tarafsiz olmak icin olagandisi caba gosterir. ve belki de hep bunu yapar.
birisi ciddiyeti bozar ve cocuklastirir ortami. ve belki de hep boyle yapar.
birisi ilginc gorunmek ister. ve belki de hep boyle yapar.
birisi iktidar olmak ister. ve belki de hep bunu ister.
birisi kufreder. ve belki de hep boyle yapar.
birisi geberir ofkesinden, yine de sevgi sozcukleri sacar. ve belki de hep boyle yapar.
birisi kendini korumaz, digerleri beni korusun diye kendini acindirir. ve belki de hep boyle yapar.
birisi hep anlasilmak ister ve belki de hep boyle ister.
birisi anlasilmamaya calisir ve belki de hep bunu yapar.
birisi kendini yukarida gorur ve muhatap olmaz. ve belki de hep boyle yapar.
birisi birini yukariya koyar -onu yukarida sanir- ve ona sikayet eder digerlerini. ve belki de hep bunu yapar.
birisi "bunlar iste hayat" der. ve belki de hep boyle yapar.
birisi bunlar bizim aynamiz der. ve belki de hep aynasina bakar.
birisi aynasinda yine de sadece kendi guzelligini gorur. ve belki de hep boyle yapar.
birisi aynasindan korkar. ve belki de hep oyle yapar.
ve "daha binlercesi var" der birisi. ve belki de bunu hep soyler.
diyorum ki yani hasili, burasi da hayat. iyidir durumlar, iyidir; iyi gelir bakarsak. bir sey olmaz. iyi grup oldu burasi.
bakin ben de yukarida soylediklerimle "birisi ... yapar ve belki de bunu hep yapar" olmadim mi?
herkese sevgiler..."
cem mumcu, hayat kirikligi, okuyan us yayinlari, istanbul, ocak 2006, 251-255
Ucuz Yurtdışı Uçak Bileti
Şimdi arkadaşlar, dallandırıp budaklandırmadan direkt mevzuya giriyorum.
Benim bir müşterim var, yurtdışı fuar turları düzenleyen bir seyahat acentesi. Geçen gün sahibiyle oturduk, konuşurken, adam bir yandan nette bir siteyi inceleyip "manyak mı lan bunlar, vay vay vay" deyip duruyor. Nedir dedim. Anlattı..önce linkini vereyim
http://www21.germanwings.com/index.tr.shtml
Bu arkadaşlar, tam bilemediğim bir sistemle deli fiyatlara uçak bileti satıyorlar. yeri geliyor 4 euro (yazıyla dört) , yeri geliyor 30-40..Fransa, çin, new york,..bildiğiniz yurtdışı yani..sitenin türkçe desteği de var ..Ciddi midir diye sordum, müşterim aldığını falan söyledi...sonuçta adamın işi bu. Ben de sizlere ileteyim dedim..Detaylara vakıf değilim, siteyi inceleyip bakınız. Bu arada ben de firmadan detayları soruşturmaya devam edeceğimdir. Elde ettiğim bilgileri bu postun sonuna eklerim. Öpmişumdur.
Benim bir müşterim var, yurtdışı fuar turları düzenleyen bir seyahat acentesi. Geçen gün sahibiyle oturduk, konuşurken, adam bir yandan nette bir siteyi inceleyip "manyak mı lan bunlar, vay vay vay" deyip duruyor. Nedir dedim. Anlattı..önce linkini vereyim
http://www21.germanwings.com/index.tr.shtml
Bu arkadaşlar, tam bilemediğim bir sistemle deli fiyatlara uçak bileti satıyorlar. yeri geliyor 4 euro (yazıyla dört) , yeri geliyor 30-40..Fransa, çin, new york,..bildiğiniz yurtdışı yani..sitenin türkçe desteği de var ..Ciddi midir diye sordum, müşterim aldığını falan söyledi...sonuçta adamın işi bu. Ben de sizlere ileteyim dedim..Detaylara vakıf değilim, siteyi inceleyip bakınız. Bu arada ben de firmadan detayları soruşturmaya devam edeceğimdir. Elde ettiğim bilgileri bu postun sonuna eklerim. Öpmişumdur.
16 Haziran 2006
who's that girl?
uzun zamandir farkindaydim bu kadinlarin varliginin. gun gectikce daha da gozume gozume batar oldular. acaba sadece benim mi dikkatimi cekiyorlar diye meraklandim dun. size de sorayim istedim.
bahsini ettigim kadinlar, hani su 30lu yaslardaki beylerin yaninda duran 20-30 yas arasi kadinlar. bunlar durur. kafelerde, barlarda bu beylerin yaninda otururlar. ucuz renkli lensleri, duz fon cektirilmis saclari, unlu markalarin outletlerinden duzulmus kiyafetleri, dolgulu sutyenle uc beden buyutulmus memeleri ile otururlar oyle. konusmazlar. masada 30lu yasta birden fazla erkek oldugunda hic konusmazlar, muhabbet acmazlar. susar ickilerini, kahvelerini icerler. ortada genel bir espri varsa kenarindan gulerler. ama kendileri asla konusmaz, kendilerine sorulan sorulara verdikleri iki uc kelimelik cevaplar disinda sessiz kalirlar. beraberinde bulunan bu beylerden biriyle ne yasadigi muallaktir. elinden tutan, kendisine sarilan yoktur. sevgili desen sevgili degildir. arkadas olsa muhabbet etmesi lazim, o da yok. zaten yoklarmis gibi davranilir masada.
bu kadinlarla bir kafede karsilasabilirsiniz. yan masanizdaki grupta oturuyordur. cakmak istemeye kalksaniz, bu kadinlar degildir size yanit veren. yanindaki beylerdir. ki bu beyler ya kucuk esnaf gorunumludur ya da batmadan once arthur andersen'e yeni denetci girmis yuppie tarzindadir. bazen bu adam arkadasiniz olur. kendisine selam verir muhabbet edersiniz. arkadasiniz sizi masadaki herkesle tanistirir da bu kadinla/kadinlarla tanistirmaz. onlar da buna alinmaz, bozulmaz. oylece uzak uzak bakar otururlar.
anlamadim ben. kim bu kadinlar?
15 Haziran 2006
bir yurdum gerçeği: okey!
kahvehanelerimizin, yazlıklarımızın, dörde tamamlanan misafirliklerin en şahane eğlencesidir okey.. yurt sathında bir iki de fabrikası vardır bunun, ihracat kalemi olarak gözükebilir belki ama alıcısı oralarda da yurdumdan gitmiş alidir, velidir, bilemedin selamidir, ama illa türktür..www.google.com da yapacağınız en basitinden "okey" aramasının ilk 1500 sonucu türkçe okey oyun siteleri, bir iki de prezervatif linki olacaktır..
özünde, amerikan iç savaşında ölümleri sayarlarken kullanılan çetelede, misal 10 haziran 40k (kills), 11 haziran 23k, 12 haziran 0k (yani ölü yok) hadisesinden gelmiş, bu "sıfır ka" zamanla iyi birşeyler olduğu vakit kullanılır olmuş, adına da "o key", bilahare okey, oki dusti falan denmişse de deyimin tarihçesi budur..
bilahare artık stanfordda mı, torontoda mı bilemiyorum, kağıt oyunlarının eğitilebilir gerizekalıların, yani bildiğimiz moronların zihinsel gelişiminde önemli rol oynadığı ortaya çıkmış bir şekilde.. fakat yavrucaklar bu kağıtları büküyor, yırtıyor, kaynaklara zarar veriyorlarmış.. bunun üzerine daha solid, daha dayanıklı bir materyal arayışına geçmişler ve sonuçta okey oyununu icad etmişler..
bu gerçeği öğrendiğim gün okeye tövbe ettim, daha da elimi sürmedim.. sürenle de selamı kestim diyemem, çünkü o da allahın bir kuludur neticede:)
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)